قوله : بفتح الشّين : يعنى « شرف » بفتح شين و راء جمع شريف است . قوله : بانتسابهم اليه : ضمير در « بانتسابهم » به آل و در « اليه » به نبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجع بوده و « بانتسابهم » جارّ و مجرور متعلّق به « شرفا » مىباشد . متن : « 3 » و استعين اللّه فى الفيّة * مقاصد النّحو بها محويّة تجزيه و تركيب واو : عاطف و مبنى است . استعين : فعل ، مضارع ، متكلّم ، از باب استفعال ، اجوف واوى ، معرب و ضمير ، « انا » كه در آن مستتر است باستتار وجوبى فاعلش مىباشد . اللّه : مفعول به براى « استعين » . فى : حرف جرّ ، مبنى . الفيّة : مجرور به « فى » جار و مجرور ، متعلّق به استعين و در حكم ظرف لغو مىباشد . و جمله « استعين الخ » معطوف است به « احمد ربّى اللّه الخ » بنابراين محلا منصوب است . مقاصد : جمع « مقصد » معرب و مضاف و مبتداء . النّحو : مضاف اليه براى « مقاصد » . بها : جار و مجرور و ضمير « هاء » به « الفيّه » راجع است متعلّق به « محويّة » و كلمه « باء » به معناى « فى » است . محويّة : بصيغة اسم مفعول ، مفرد ، مؤنّث ، معرب ، و خبر است براى « مقاصد » .